2004. Η δεκαοχτάχρονη ορφανή Μαρίνα ταξιδεύει στο παραθαλάσσιο Βίγο της Γαλικίας, αναζητώντας την άγνωστη οικογένεια του νεκρού πατέρα της, με αφορμή την έκδοση ενός πιστοποιητικού για μια υποτροφία που να αποδεικνύει τη σχέση της μαζί του. Σε αυτό το καλοκαιρινό ταξίδι ζωής και αυτογνωσίας, οπλισμένη με μια ψηφιακή κάμερα, ανασύρει στοιχειωμένες μνήμες για τους ερωτευμένους και παθιασμένους νεαρούς γονείς της και αναζητά απαντήσεις για την αινιγματική ζωή τους μέσα από ένα παλιό ημερολόγιο της μητέρας της και σκόρπιες, αντικρουόμενες πληροφορίες που την μπερδεύουν. Αρκεί να έχεις το ίδιο αίμα με κάποιους για να είναι οικογένεια για σένα; Είναι η βιολογία πεπρωμένο; Η νεαρή ηρωίδα συναντά για πρώτη φορά άγνωστους θείους, θείες, ξαδέρφια και δύο ψυχρούς παππούδες που δεν την αναζήτησαν ποτέ. Ο εύπορος παππούς της ισχυρίζεται πως αν η σύγχρονη Ισπανία «εξαφανιζόταν, ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος» και, ως πάτερ φαμίλιας, απαιτεί από τα εγγόνια του να παραταχθούν, εν είδει τελετουργίας, για να τον χαιρετήσουν, δίνοντάς τους ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ ως ανταμοιβή. Μυστικά και ψέματα συνθέτουν σιγά σιγά το πορτρέτο μιας δυσλειτουργικής οικογένειας, φανερώνοντας ταυτόχρονα τα ταμπού, τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις μιας ολόκληρης εποχής στη δεκαετία του '80, όταν οι γονείς της κοπέλας ήταν εικοσάχρονα παιδιά, λίγο μεγαλύτερα από την ίδια.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο επίσημο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Καννών και στην Ελλάδα την παρουσιάζει η Weirdwave στα θερινά σινεμά. Πρόκειται για την τρίτη ταινία μεγάλου μήκους της πολυβραβευμένης καταλανής σκηνοθέτιδας Κάρλα Σιμόν, η οποία είχε κερδίσει τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου για τις «Ροδακινιές του Αλκαράς» (2022).

Το «Ρομερία» είναι μια ημι-αυτοβιογραφική ταινία που εξερευνά τις απόκρυφες γωνιές της μνήμης και της οικογένειας: ένα προσκύνημα (romeria) σε τόπους της καταγωγής της σκηνοθέτιδας που κάθε άλλο παρά άγιοι είναι. Μέσα από την κάμερα που κρατάει στο χέρι η έφηβη πρωταγωνίστρια, καθώς αναζητά την ταυτότητά της, αναδύεται μια γλυκόπικρη ωδή στη χαμένη οικογένεια, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά στην Ισπανία της δεκαετίας του '80.

Το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο το 1975 σηματοδότησε την έναρξη της «La Movida», ενός κινήματος στη Μαδρίτη που πρόσφερε μια επαναστατική και ηδονιστική διέξοδο στους νέους της Ισπανίας, οι οποίοι είχαν μεγαλώσει σε μια συντηρητική, καθολική κοινωνία. Ως αποτέλεσμα, η χρήση ναρκωτικών αυξήθηκε ραγδαία.

«Η ελευθερία είχε και τη σκοτεινή της πλευρά», λέει η Κάρλα Σιμόν. Με το «Ρομερία» η σκηνοθέτιδα καταπιάνεται για δεύτερη φορά -μετά το αυτοβιογραφικό της ντεμπούτο «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι»- με το περίπλοκο και οδυνηρό θέμα της μητέρας και του πατέρα της. Η ίδια, σε ηλικία έξι ετών, έχασε τους γονείς της στα τέλη της δεκαετίας του 1980. «Έχω μόνο λίγες φωτογραφίες της μητέρας και του πατέρα μου, και ένα βίντεο του καθενός», λέει η Σιμόν. «Όμως τα γράμματα της μητέρας μου μού δίνουν περισσότερες πληροφορίες γι' αυτήν, γιατί μπορώ να ακούσω τον τρόπο που μιλά, πώς βλέπει τον κόσμο, πώς σχετίζεται με τα ναρκωτικά, τους φίλους και τη δουλειά.

Είναι ένα πορτρέτο της νεολαίας της Ισπανίας τη δεκαετία του '80.» Ανέκαθεν την απογοήτευε το γεγονός ότι δεν μπορούσε να ανασύρει αναμνήσεις των γονιών της: «Αυτή η ταινία όμως με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι μπορούσα να τις επινοήσω. Ο κινηματογράφος σου δίνει αυτή τη δυνατότητα. Αυτές είναι πλέον οι δικές μου αναμνήσεις.»

Με το «Ρομερία» μιλά για το δικό της τραύμα, αλλά διατυπώνει ένα ερώτημα που αφορά όλους: Πόσα στ' αλήθεια γνωρίζουμε για τους γονείς μας; Έγραψαν για την ταινία: «Το πιο συγκινητικό homecoming της χρονιάς» (Cineuropa) «Μικρά θαύματα ανάμεσα σε πραγματικότητα και φαντασία» (Fotogramas) «Μια γοητευτική και μελαγχολική ωδή στη χαμένη οικογένεια» (Variety) «Η Κάρλα Σιμόν έχει το σπάνιο χάρισμα να συλλαμβάνει το απρόβλεπτο και ευμετάβλητο θηρίο που λέγεται οικογένεια» (Screen Daily)