Λαμπρό παράδειγμα του υποείδους Kammerspielfilm, κοινώς “δράμα δωματίου”. Αυτό αναπτύχθηκε στη Γερμανία κατά την περίοδο του βωβού σινεμά, ταυτόχρονα αλλά και συχνά παράλληλα με το γνωστότερο ρεύμα του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Κύριο γνώρισμα αυτού ήταν ότι το βάρος έπεφτε στην επεξεργασία των χαρακτήρων, αντί των σκηνικών ή της δράσης, και η θεματική του αφορούσε τη μεσομικροαστική τάξη.

Ο F.W. Murnau βρίσκονταν στο ανώτατο σημείο της καριέρας του (μετά και το Νοσφεράτου), αλλά δεν είχε ικανοποιήσει ακόμα τη θέληση του να κάνει μια ταινία με το κραταιό γερμανικό στούντιο UFA. Ήθελε επίσης να κάνει ένα φιλμ που να μη βασίζεται σε πρότερη πηγή, και συναντήθηκε τον σεναριογράφο Carl Mayer που είχε έτοιμο το συγκεκριμένο σενάριο, γραμμένο για τον σκηνοθέτη Lupu Pick. Με τον Pick όμως είχε τσακωθεί, και εκείνος είχε εγκαταλείψει την ταινία. Από τις πρότερες συνεργασίες των Pick και Mayer προέκυψε να μην υπάρχουν κάρτες με διαλόγους, κάτι που θα καθιερωθεί στο Kammerspielfilm. Για την ακρίβεια, εδώ εμφανίζεται μόνο μία που προλογίζει τον επίλογο.

Ο διευθυντής φωτογραφίας δοκιμάζει για πρώτη φορά εδώ την επονομαζόμενη “entfesselte Kamera”, που είναι ο πρόγονος της “dolly camera”, δηλαδή της κινούμενης κάμερας στον χώρο. Το συνεργείο το κατάφερε αυτό χάρη σε ένα καροτσάκι μωρού. Είτε δένοντας την κάμερα στο στήθος του είτε κρεμώντας την από πολυώροφες εξέδρες, ο Freund αυτοσχεδίαζε συνεχώς. Χρόνια μετά όμως, ο Karl Freund δήλωσε πως ο Murnau δεν ενδιαφέρονταν καθόλου ούτε για τους φωτισμούς, ούτε να κοιτάξει κάποιο πλάνο μέσα από την κάμερα. Προς υπεράσπιση του σκηνοθέτη έσπευσαν οι ντεκορατέρ Robert Herlth και Walter Rohrig.

Μία από τις γερμανικές ταινίες που επηρέασαν βαθιά το σινεμά του Alfred Hitchcock, που νεαρός τότε εργάζονταν ως βοηθός στην UFA. Σύμφωνα με τον βρετανό μαιτρ, οι ταμπέλες στους δρόμους και τα μαγαζιά αλλά και οι αφίσες που βλέπουμε είναι γραμμένα σε μια μορφή της διεθνούς γλώσσας Εσπεράντο.

Σε μεταγενέστερες προβολές, μουσική ως συνοδεία για το φιλμ έγραψαν και οι: Timothy Brock, Florian C. Reithner, Karl-Ernst Sasse και Werner Schmidt-Boelcke.