Όταν ο φίλος της πεθαίνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών, η καμπαρετζού Γιολάντα αντιμετωπίζει τον έλεγχο της αστυνομίας. Για να σωθεί, καταφεύγει σε μοναστήρι , όπου η ηγουμένη, είναι θαυμάστρια της. Η ηγουμένη αυτή έχει προσωρινά την ευθύνη της μονής, ενόσω η επίσημη ηγουμένη πεθαίνει σε παρατεταμένη αγωνία. Είναι πολύ «πρωτότυπη». Παίρνει ναρκωτικά, έχει ύποπτες σχέσεις με τις φιλοξενούμενες «αμαρτωλές» κοπέλες, εκβιάζει την Μαρκησία ευεργέτη του μοναστηριού, για να αξιοποιήσει τα χρήματα σε μεγαλεπήβολα σχέδια οικονομικής ανόρθωσης…

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι αναμφίβολα, το τρομερό παιδί του ισπανικού κινηματογράφου. Με φοβερή προκλητικότητα, ανατρέπει όλες τις παραδοσιακές αξίες και με χιούμορ διαστρέφει τα κλασικά κινηματογραφικά μοντέλα. Εδώ, παίρνει ένα θέμα χολιγουντιανής μελοδραματικής soap opera, γκρεμίζει κυριολεκτικά τις αξίες ενός ιερού θεσμού του καθολικισμού, που είναι οι γυναικείες μονές, και κατασκευάζει ένα αντικείμενο παράξενο και κιτς ένα υπόδειγμα κακού γούστου και εξωφρενικών καταστάσεων , που αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η κινηματογραφική αφήγηση είναι απλή, σαν να μιλάει για κάτι σχεδόν φυσιολογικό (θυμάται τον μεγάλο δάσκαλο Μπουνιουέλ) κι έτσι η σάτιρα αυτή δεν γίνεται ποτέ γελοιογραφική, αλλά διατηρεί κάποιο λυρισμό, ανθρώπινες επαφές, σχεδόν σαν παραμύθι ναϊφ.