Η One from the Heart παρουσιάζει τη νέα ταινία του Γερμανού δημιουργού Κρίστιαν Πέτζολντ, μια ιστορία που επιστρέφει στις μεταφυσικές αμφισημίες, στα παιχνίδια ταυτοτήτων και στις εύθραυστες ανθρώπινες συνδέσεις που διατρέχουν το έργο του.

Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών. Στη συνέχεια προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Νέας Υόρκης, στα φεστιβάλ του Σίδνεϊ και της Μελβούρνης, στο Φεστιβάλ Τορόντο, στο Φεστιβάλ Μπουσάν, στο Φεστιβάλ Λονδίνου, στα φεστιβάλ Μονάχου και Ζυρίχης και στο Φεστιβάλ Παλμ Σπρινγκς. Ήταν επίσης ταινία έναρξης του Φεστιβάλ Βιέννης και μία από τις ευρωπαϊκές ταινίες που προβλήθηκαν στο AFI Film Fest του Λος Άντζελες. Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Οι Αντικατοπτρισμοί βρέθηκαν ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για τα περιοδικά Cahiers du Cinema και Sight and Sound και κυκλοφόρησαν στους κινηματογράφους των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, ανάμεσα σε πολλές άλλες χώρες.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Πόλα Μπιρ, στην τέταρτη συνεργασία της με τον Κρίστιαν Πέτζολντ, μετά τα Yella, In Transit και Κόκκινος Ουρανός. Δίπλα της εμφανίζονται η Μπάρμπαρα Άουερ, ο Ματίας Μπραντ και ο Ίνο Τρεμπς, ηθοποιοί που συνδέονται με τον ιδιαίτερο κόσμο του δημιουργού.

Ο τίτλος προέρχεται από τη σουίτα για πιάνο Miroirs III - Une Barque sur l'Ocean του Μορίς Ραβέλ, την οποία ακούμε στην ταινία. Η μουσική λειτουργεί ως αυτόνομος χαρακτήρας μέσα στην αφήγηση, ένα θέμα που παρασύρει την ηρωίδα σε μια διαδρομή ανάμεσα στο τραύμα, τη φαντασίωση, την επιθυμία να ανήκει κάπου και τον κίνδυνο της αυταπάτης.

Στο σημείωμά του, ο Κρίστιαν Πέτζολντ περιγράφει την αρχική του εικόνα για την ταινία: μια νεαρή σπουδάστρια πιάνου παίζει το Miroirs No. 3 και, μέσα από τη μουσική, φεύγει σε ένα φανταστικό ταξίδι προς μια οικογένεια με την οποία θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένη. Ο υπότιτλος του έργου, Une barque sur l'ocean, παραπέμπει σε μια βάρκα στον ωκεανό, σε καταιγίδες και στην πιθανότητα ενός ναυαγίου.

Για τον σκηνοθέτη, η οικογένεια της ιστορίας έχει και αυτή βυθιστεί εξαιτίας όσων της έχουν συμβεί. Στο παρόν της ταινίας, κομμάτια από αυτό το ναυάγιο παρασύρονται ακόμη, ενώ οι επιζώντες προσπαθούν να φτιάξουν μια σχεδία για να σωθούν και να φτάσουν ξανά σε γη. Αυτή η μεταφορά καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο η Λάουρα, η Μπέτι και οι γύρω τους πλησιάζουν ο ένας τον άλλον.

Η Λάουρα παρουσιάζεται εξαρχής αποκομμένη από τον κόσμο: στο διαμέρισμά της, στο αυτοκίνητο, στις συζητήσεις που δεν μπορεί να παρακολουθήσει πραγματικά. Όταν περνά μπροστά από το σπίτι της Μπέτι, το βλέμμα μιας άγνωστης γυναίκας την αφυπνίζει και προκαλεί μια στιγμιαία επαφή. Ο Πέτζολντ το περιγράφει σαν παραμύθι, όπου η μυστηριώδης γυναίκα στην άκρη του δρόμου λειτουργεί σχεδόν ως μάγισσα που αποκτά τη δική της πριγκίπισσα για να συμπληρώσει το σκηνικό της.

Ο σκηνοθέτης σημειώνει επίσης ότι επιστρέφει συχνά στους ίδιους ηθοποιούς όχι μόνο επειδή τους θεωρεί εξαιρετικούς, αλλά επειδή με τον καιρό κουβαλούν μαζί τους εμπειρίες από προηγούμενες ταινίες, τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν στις επόμενες συνεργασίες.

Έγραψαν για την ταινία:

Ο Ryan Lattanzio του Indiewire έγραψε ότι η τελευταία ταινία του Πέτζολντ απλώνεται σαν ιστός αράχνης, στιβαρή σαν μυθιστόρημα και εφήμερη σαν συναίσθημα, με μια λεπτότητα που θυμίζει τα κομμάτια του Σοπέν και του Ραβέλ που ταξιδεύουν μέσα της.

Ο David Jenkins του Little White Lies χαρακτήρισε τον Πέτζολντ μοναδικό στο είδος του και την ταινία μελωδική, μυστηριώδη και ισορροπημένη στις διαθέσεις της.

Η Wendy Ide του Screen είδε στην ταινία μια πλούσια μελέτη του τραύματος και του πένθους, καθώς και μια λεπτεπίλεπτη συνεργασία του Πέτζολντ με την Πόλα Μπιρ που προσφέρει μεγάλη ανταμοιβή μέσα από τη λακωνικότητα και την καθαρή ουσία της.

Το The Hollywood Reporter στάθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο Πέτζολντ παρατηρεί και ανιχνεύει τα μυστικά της ψυχής των χαρακτήρων του, με τη βοήθεια τεσσάρων εξαιρετικών ηθοποιών.

Ο Guy Lodge του Variety σημείωσε τη νέα συνεργασία του Κρίστιαν Πέτζολντ με την Πόλα Μπιρ ως ένα κομψό κομμάτι ψυχοδράματος, ενώ ο Nick Schager του The Daily Beast περιέγραψε την ταινία ως σαγηνευτικό μελόδραμα για οικογενειακές ρωγμές, μεταβαλλόμενες ταυτότητες και τους δύσκολους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεπεράσουν μια τραγωδία.

Ο The Guardian τη χαρακτήρισε κομψό, ανήσυχο, ψυχολογικό μυστήριο, ενώ η Savina Petkova του Sight and Sound είδε σε αυτήν ένα συναρπαστικό πορτρέτο μιας γυναίκας που φιλοξενείται από μια άγνωστη μετά από τροχαίο, με αναφορές στον Δεσμώτη του Ιλίγγου, αλλά με έμφαση στη δυναμική μιας οικογένειας και όχι στο ρομάντζο.

Το Little White Lies στάθηκε στη συναρπαστική παρουσία της Πόλα Μπιρ, το CultureFly χαρακτήρισε την ταινία μεθυστική και τον Πέτζολντ καταπληκτικό, ενώ το The Skinny Mag ξεχώρισε ένα από τα καλύτερα σάουντρακ της χρονιάς.