Μα μοιάζει ψέμα η χαρά του: ο ταρσανάς δεν έχει σωθεί κι ο χρόνος για κάποιον τελειώνει. Ο Βρεττός, στο κέντρο της γιορτής, γελά και χορεύει, αποθεώνεται από όλους. Την ίδια ώρα, στον σπίτι της Ηλέκτρας, όλα καταρρέουν. (2025)