Ο Αμερικανός παραγωγός Τζέρεμι Πρόκος (Τζακ Πάλανς) προσλαμβάνει τον γνωστό Αυστριακό σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ (υποδύεται τον εαυτό του στην ταινία) προκειμένου να μεταφέρει στον κινηματογράφο την Οδύσσεια του Ομήρου. Δυσαρεστημένος με την «καλλιτεχνική» προσέγγιση που ακολουθεί ο σκηνοθέτης, προσλαμβάνει τον Πωλ Ζαβάλ (Μισέλ Πικολί), συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών και θεατρικών έργων, για να επεξεργαστεί το σενάριο. Η σύγκρουση μεταξύ καλλιτεχνικής έκφρασης και εμπορικής απήχησης ακολουθεί μια παράλληλη πορεία με την προοδευτική αποξένωση του Πωλ από τη σύζυγο του Καμίλ (Μπριζίτ Μπαρντό) η οποία φαίνεται να ξεκινά από τη στιγμή που ο Πωλ αφήνει την Καμίλ μόνη με τον εκατομμυριούχο παραγωγό.

Tο σπουδαιότερο έργο τέχνης που παρήγαγε η μεταπολεμική Ευρώπη.

Η πιο αμφιλεγόμενη ταινία του JEAN LUC GODARD.

Το αριστούργημα του JEAN-LUC GAUDARD, με το απόλυτο σύμβολο του σεξ ΜΠΡΙΖΙΤ ΜΠΑΡΝΤΟ!

Η ταινία είναι παραγωγής του 1963 με ημερομηνία κυκλοφορίας τις 18/12/1964 και βγαίνει σε επανέκδοση στους κινηματογράφους το 2010.

«Η BARDOT ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΗ ΚΑΙ ΑΥΘΑΔΙΚΗ ΓΥΜΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΡΙΕΣΤΗΜΕΝΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΖΕΤ ΣΕΤ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ.»

«ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ, ΤΡΥΦΕΡΗ, ΤΡΑΓΙΚΗ.. BARDOT.»

«GODARD, BARDOT ΚΑΙ LANG! ΤΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ!»

«Η BARDOT ΛΑΜΠΕΙ!»

«ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΗ.. BARDOT.»

Αν και η ιστορία της αποξένωσης του ζευγαριού υπάρχει στην νουβέλα του Μοράβια, ο Γκοντάρ ηθελημένα παραβάλει στοιχεία της προσωπικής του ζωής στα πρόσωπα και τις πράξεις των πρωταγωνιστών του. Σε μια πρώτη ανάγνωση της πλοκής οι χαρακτήρες του Πωλ, της Καμίλ και του Πρόκος αντιστοιχούν σε αυτούς του Οδυσσέα, της Πηνελόπης και του Ποσειδώνα. Μια δεύτερη ματιά αποκαλύπτει ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να αντιστοιχούν στον ίδιο τον Γκοντάρ, τη σύζυγο του Άννα Καρίνα (για την οποία προόριζε αρχικά το ρόλο της Καμίλ) και τον Τζόζεφ Ι. Λεβάιν, συμπαραγωγό του φιλμ. Σε μια σκηνή μάλιστα της ταινίας η Μπαρντό φοράει μια μαύρη περούκα που την κάνει να μοιάζει πολύ με την Καρίνα. Ο Μισέλ Πικολί έχει επίσης μια κάποια ομοιότητα με τον πρώην σύζυγο και Πυγμαλίωνα της Μπαρντό, σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ.