Pame Cinema -

Οι Metallica, η εμπορικότερη μπάντα της μέταλ και από αυτές που επηρέασαν το είδος περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα, δίνουν τον Αύγουστο του 2012 μια συναυλία στο Βανκούβερ του Καναδά σε ένα κατάμεστο κλειστό στάδιο, την Rodens Arena.

Η συναυλία γυρίστηκε με ΙΜΑΧ -3D κάμερες και αποτέλεσε τον κύριο κορμό μιας ταινίας, όπου η μουσική παντρεύεται με το δράμα (μυθοπλασία) σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από τα στενά όρια μιας τυπικής μουσικής ταινίας- συναυλίας και να δώσει κάτι από τον πυρήνα της θεματολογίας της μέταλ και των Metallica.

Ο Τριπ (Dane DeHaan) είναι ένας νεαρός roadie, δηλαδή βοηθός στο στήσιμο και ενώ η συναυλία ξεκινά του αναθέτουν να κατεβεί στην πόλη να παραλάβει από ένα φορτηγό μια βαλίτσα με ‘κάτι’ – ένα MacGuffin – που χρειάζεται το συγκρότημα. Ο Τριπ ξεκινά, για να βρεθεί σε μια έρημη πόλη όπου η αστυνομία έρχεται σε σύγκρουση με διαδηλωτές και γίνεται κόλαση στους δρόμους.

Ουσιαστικά το οδοιπορικό του Τριπ (πολύ καλή η επιλογή του DeHaan για τον ρόλο) εξυπηρετεί ως εισαγωγική σκηνή κάθε φορά σε κάποιο κομμάτι που ερμηνεύουν οι Μetallica επί σκηνής, ούτως ώστε το σύνολο να είναι κάτι σαν ένα τεράστιο video clip πολλών κομματιών με ενιαίο ύφος. Στο αυτοκίνητο που οδηγεί ο Τριπ υπάρχει κρεμασμένη στον καθρέφτη μια μαριονέτα, για να μην ξεχνάμε το Master of Puppets, ένας έφιππος αστυνομικός με μάσκα που θυμίζει τον Χάρο κυνηγά χωρίς εμφανή λόγο τον Τριπ, αυτός κάποια στιγμή περιλούζεται με βενζίνη και πυρπολείται, στην επόμενη σκηνή συνεχίζει την οδύσσειά του στη χώρα του παραλόγου, ενώ η βαλίτσα που τελικά βρίσκει βγάζει μια χρυσή λάμψη αλλά ποτέ δεν αποκαλύπτεται τί περιέχει (την ψυχή του Marcellus Wallace ίσως?).

Και ενδιάμεσα οι Metallica ερμηνεύουν με εκρηκτική ενέργεια στη σκηνή το Ride the Lightning ή το One, το Battery, το Enter Sandman και όλες τις επιτυχίες τους, ενώ το ακροατήριο παραληρεί.

Η σκηνοθεσία είναι του Nimrod Antal (Predators), ο οποίος δημιουργεί εμπρηστική ατμόσφαιρα στο δραματουργικό κομμάτι, ενώ η συναυλία στην οποία έχουν χρησιμοποιηθεί περισσότερες από 24 κάμερες και γερανοί (η σκηνή στήθηκε ειδικά για τις ανάγκες των γυρισμάτων) έχει κινηματογραφηθεί εξαιρετικά και έχει μονταριστεί με τρόπο που να αναδεικνύει το σύνολο. Η επί σκηνής σκηνοθεσία του One με τις σκιές των στρατιωτών να παρελαύνουν στο πίσω μέρος είναι υποβλητική, σταυροί αναδύονται από παντού στο Master of Puppets, ένα άγαλμα της τυφλής δικαιοσύνης ανυψώνεται και καταρρέει στο …And Justice for All.

Ο ήχος είναι διαυγής και τα όργανα ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, οι εκτελέσεις των κομματιών είναι σε πιο γρήγορο τέμπο από αυτές του στούντιο, που αν και καμιά δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη ωστόσο είναι όλες πολύ καλά εκτελεσμένες.

Οι διαχρονικοί οπαδοί των Metallica θα το απολαύσουν, οι πιο σκληροπυρηνικοί θα ανασηκώσουν ειρωνικά το φρύδι μπροστά στον εμπορικό δρόμο που ακολουθεί η κάποτε πεμπτουσία της μέταλ μπάντα, ωστόσο το Though the Never αν και δεν λέει κάτι ουσιαστικό, παραμένει ένα υπερθέαμα με εξωφρενικά δυνατό παλμό.

Βαθμολογία: 6,5 στα 10

Metallica: Through the Never – Κριτική