Αναζήτηση
Παρότι πλέον επετεύχθη εκεχειρία μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, ενώ την προηγούμενη ημέρα ο Ντόναλντ Τραμπ απειλούσε λέγοντας πως, «Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά», ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί, έκανε το χρέος του απέναντι στην ανθρωπότητα και τον λαό του.
Ο δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ Ασγκάρ Φαραντί, κάλεσε τον κινηματογραφικό κόσμο να διαμαρτυρηθεί ενάντια στους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, με στόχο «να αποτραπεί η καταστροφή των πολιτικών υποδομών στη χώρα».
Σημειώνεται πως ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες έχει επίσης προειδοποιήσει τις ΗΠΑ πως οι επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές απαγορεύονται με βάση το διεθνές δίκαιο.
Ο Φαραντί, που κέρδισε Όσκαρ για τις ταινίες «Ένας Χωρισμός» το 2011 και «Ο Πωλητής» το 2016, ζει εκτός Ιράν από το 2023, λίγο πριν ξεσπάσουν οι διαμαρτυρίες μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί στη χώρα του.
Η έκκληση του Φαραντί διαδόθηκε την Τρίτη από τον ανεξάρτητο Ιρανό δημοσιογράφο Μανσούρ Τζαχανί και επιβεβαιώθηκε στο Variety από τον παραγωγό του στο Παρίσι, Αλεξάντρ Μαλέ-Γκι.
«Καλώ τους καλλιτέχνες και τους κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο να υψώσουν τη φωνή τους αυτές τις κρίσιμες ημέρες και ώρες, με κάθε δυνατό τρόπο, για να σταματήσει η καταστροφική επιθετικότητα που έχει οδηγήσει στην ολοένα αυξανόμενη καταστροφή των πολιτικών υποδομών.
Υποδομών που ανήκουν στον ιρανικό λαό και σχετίζονται με τις βασικές ανάγκες της καθημερινής ζωής του. Η καταστροφή των υποδομών δεν είναι απλώς η καταστροφή κτιρίων· είναι επίθεση στην ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια.
Η επίθεση στις υποδομές μιας χώρας αποτελεί έγκλημα πολέμου. Ανεξάρτητα από πεποιθήσεις ή στάσεις, ας ενωθούμε για να σταματήσουμε αυτή την απάνθρωπη, παράνομη και καταστροφική διαδικασία».
Ο Ιρανός σκηνοθέτης θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους δημιουργούς, καθώς ο κινηματογράφος που έχει επιλέξει να κάνει χαρακτηρίζεται από κοινωνικό ρεαλισμό, κατασκευάζοντας το ψηφιδωτό της κοινωνίας του Ιράν.
Με επίκεντρο τους καθημερινούς ανθρώπους και τις δυσκολίες με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι, το σινεμά του αποτελεί σημείο αναφοράς στον Ιρανικό κινηματογράφο.
Με κριτική ματιά και δίχως δυτικοκεντρικά χαρακτηριστικά, εστιάζει στις ελευθερίες των ανθρώπων ανεξάρτητα από το φύλο, την φυλή και την τάξη τους, ενώ δημιουργεί την «ακτινογραφία» της Ιρανικής κοινωνίας και των πολλαπλών καταπιέσεων που υφίστανται οι άνθρωποι.
Δεν επιλέγει να δώσει απαντήσεις, όσο να δημιουργήσει ερωτήματα μεσα από τον κινηματογράφο του, καθώς πραγματεύεται δύσκολα ζητήματα ηθικής και πολιτικής φύσης.
Το Ιρανικό σινεμά, από τον Αμπάς Κιαροστάμι εώς και τον Φαραντί πάντα φλερτάρει μεταξύ τέχνης και πολιτικής, δείχνοντας πως μπορούν να διατηρηθούν οι ισορροπίες αλλά και πως η τέχνη δεν είναι ουδέτερη.
Η κινηματογραφική παράδοση του Ιράν είναι μακρά, με τον κινηματογράφο της Μέσης Ανατολής να έχει γίνει διεθνώς αναγνωρισμένος και στην Δύση, χωρίς να ενσωματώνει όμως δυτικά χαρακτηριστικά, γεγονός δύσκολο σε μια παγκοσμιοποιημένη κινηματογραφική βιομηχανία.
Σκηνοθέτες διωγμένοι, σκηνοθέτες που αναγκάστηκαν να φύγουν δεν έπαψαν ποτέ να είναι με την σωστή πλευρά της ιστορίας, χωρίς να εγκαταλείπουν ταυτοτικά στοιχεία της κουλτούρας τους.
Μένει να δούμε αν και ο υπόλοιπος κινηματογραφικός κόσμος των ΗΠΑ και της Ευρώπης θα πάρει θέση, ξεκάθαρη και ανοιχτή για το οριστικό τέλος του πολέμου.
Πληροφορίες: Variety
