Δύο γαλλικές ταινίες που πατούν πάνω σε αληθινές, διαβόητες υποθέσεις φτάνουν τον Αύγουστο στις ελληνικές αίθουσες από τη Rosebud.21. Στις 6 Αυγούστου βγαίνει «Ο Παραχαράκτης» (L'Affaire Bojarski) του Ζαν-Πολ Σαλομέ και στις 20 Αυγούστου ακολουθεί «Η Πιο Πλούσια Γυναίκα στον Κόσμο» (La Femme la Plus Riche du Monde) του Τιερί Κλιφά, με την Ιζαμπέλ Ιπέρ σε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους της τελευταίας δεκαετίας.

«Ο Παραχαράκτης» έχει ήδη ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια στη Γαλλία και είναι η μεγάλη επιτυχία του φετινού γαλλικού box office. Στη μεταπολεμική Γαλλία, ένας Πολωνός πρόσφυγας αναγκάζεται να μετατρέψει το σπάνιο ταλέντο του στη μηχανική σε όπλο επιβίωσης. Ο Γιαν Μπογιάρσκι φτάνει στη χώρα χωρίς πατρίδα και χωρίς επίσημη ταυτότητα και, όταν το κράτος του αρνείται την αναγνώριση και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας που δικαιούται, βρίσκει έναν άλλο τρόπο να αποδείξει την αξία του. Μέσα σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο φτιάχνει πλαστά χαρτονομίσματα τόσο άψογα που ξεγελούν ακόμη και την Τράπεζα της Γαλλίας.

Καθώς χτίζει μια διπλή ζωή, κρυφή ακόμη και από την οικογένειά του, η παρανομία μετατρέπεται σε προσωπικό στοίχημα τελειότητας και αναγνώρισης. Απέναντί του, ο αμείλικτος αστυνόμος Ματέι αφιερώνει χρόνια στην καταδίωξή του, στήνοντας ένα υπόγειο, εμμονικό παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Το αποτέλεσμα είναι ένα αστυνομικό δράμα για έναν άνθρωπο που ήθελε να αναγνωριστεί ως δημιουργός, ακόμη κι αν αυτή η αναγνώριση θα ήταν συνώνυμη με τη σύλληψή του.

Ο πραγματικός Γιαν Μπογιάρσκι (1912 έως 2003), Πολωνός μηχανικός και αρχιτέκτονας που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ο εγκέφαλος μιας από τις πιο εντυπωσιακές υποθέσεις παραχάραξης του 20ού αιώνα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960 δούλευε απομονωμένος στο υπόγειο του σπιτιού του, φτιάχνοντας ο ίδιος τα πάντα, από το χαρτί και τις πλάκες εκτύπωσης μέχρι τα μηχανήματα και το μελάνι. Η ποιότητα των γαλλικών φράγκων που παρήγαγε του χάρισε το προσωνύμιο «ο Σεζάν του πλαστού χρήματος». Για περισσότερα από 14 χρόνια διοχέτευε στην αγορά εκατομμύρια φράγκα, μέχρι τη σύλληψή του το 1964 έπειτα από προδοσία συνεργατών.

Η ιστορία άφησε βαθύ αποτύπωμα και στην οικογένειά του. Η κόρη του, Αν Μπογιάρσκι, ήταν 15 ετών όταν έμαθε την αλήθεια, την ημέρα που η αστυνομία ήρθε να συλλάβει τον πατέρα της, και μεγάλωσε μέσα σε μια σιωπή που αργότερα χαρακτήρισε τραυματική. «Ο πατέρας μου είχε το ένστικτο να μας προστατεύει, αλλά δεν ήξερε πώς να έρθει πραγματικά κοντά με τα αγαπημένα του πρόσωπα. Τον κατάλαβα καλύτερα όταν είδα την ταινία», λέει. «Η ταινία με ηρέμησε. Μου επέτρεψε να νιώσω ξανά τον πόνο, αντί να τον αφήνω θαμμένο.»

Ο Ζαν-Πολ Σαλομέ, δημιουργός πίσω από το «Αρσέν Λουπέν, ο Άνθρωπος με τα Χίλια Πρόσωπα» και το πολιτικό θρίλερ «Εύκολος Στόχος», εξηγεί πως η υπόθεση του συστήθηκε πριν από περίπου έξι χρόνια από τον παραγωγό Ζαν-Μπατίστ Ντιπόν. «Μου άρεσε αυτή η εικόνα: ένας άνθρωπος μόνος, με μια βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα, σχεδόν βγαλμένος από το σύμπαν του Ζορζ Σιμενόν», λέει. Χάρη στο αρχείο του Ελβετού δημοσιογράφου Ζακ Μπριό, η παραγωγή απέκτησε πρόσβαση σε φωτογραφίες, ντοκουμέντα και αντίγραφα των πατεντών του Μπογιάρσκι, ώστε να αναδημιουργηθεί πιστά το εργαστήριό του.

Ο σκηνοθέτης περιγράφει την ταινία ως μια ιστορία με δύο «ζευγάρια»: τον Μπογιάρσκι με τη σύζυγό του Σουζάν, που υποψιάζεται αλλά προτιμά να μη γνωρίζει, και τον Μπογιάρσκι με τον αστυνόμο που τον καταδίωξε επί 15 χρόνια. «Ταυτίστηκα πολύ με τη μοναξιά του, με τη στιγμή της δημιουργίας, με την ανάγκη του να κλείνεται σε έναν περιορισμένο χώρο», σημειώνει. Στέκεται επίσης στο ότι ο Μπογιάρσκι ήταν μετανάστης χωρίς καμία στήριξη, κάτι που, όπως λέει, συνομιλεί άμεσα με το σήμερα. Στον κεντρικό ρόλο, ο Ρεντά Κατέμπ ενσαρκώνει έναν άνθρωπο διχασμένο ανάμεσα στη μυστική του ιδιοφυΐα και την ανάγκη του για αναγνώριση.

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 20 Αυγούστου, φτάνει «Η Πιο Πλούσια Γυναίκα στον Κόσμο», που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, στο επίσημο πρόγραμμα εκτός συναγωνισμού, και χάρισε στον Λοράν Λαφίτ το Σεζάρ Καλύτερης Αντρικής Ερμηνείας 2026. Η Μαριάν Φαρέρ, κληρονόμος μιας αμύθητης αυτοκρατορίας καλλυντικών, μοιάζει να τα έχει όλα, εκτός από αγάπη και ελευθερία. Όταν γνωρίζει τον Πιερ-Αλέν Φαντέν, έναν εκκεντρικό και φιλόδοξο φωτογράφο, ανάμεσά τους γεννιέται μια φιλία απρόβλεπτη, αμφίσημη και επικίνδυνη.

Εκείνος της προσφέρει μια διέξοδο από τη χρυσή φυλακή της ζωής της, ενώ εκείνη του ανοίγει την πόρτα σε έναν κόσμο προνομίων. Όσο η εξάρτηση μεταξύ τους μεγαλώνει, τόσο η Μαριάν του χαρίζει περισσότερα, εκνευρίζοντας τον περίγυρό της. Πίσω από τις κλειστές πόρτες της πιο ισχυρής οικογένειας της Γαλλίας, όλοι έχουν κάτι να κρύψουν: μια κόρη που παλεύει να προστατεύσει τη μητέρα της, ένας μπάτλερ που γνωρίζει περισσότερα απ' όσα λέει και μια οικογένεια με μυστικά που χάνονται στα χρόνια του πολέμου.

Η ταινία πατά πάνω στην περίφημη υπόθεση Μπετανκούρ, ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια σκάνδαλα της σύγχρονης Γαλλίας. Στο επίκεντρο βρέθηκε η Λιλιάν Μπετανκούρ, κληρονόμος της αυτοκρατορίας της L'Oreal και επί χρόνια η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο. Η στενή σχέση της με τον φωτογράφο και συγγραφέα Φρανσουά-Μαρί Μπανιέ, στον οποίο φέρεται να χάρισε σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε χρήματα, έργα τέχνης και ακίνητα, προκάλεσε σφοδρή σύγκρουση με την κόρη της, Φρανσουάζ. Πολύ σύντομα η υπόθεση ξέφυγε από τα όρια μιας οικογενειακής διαμάχης και οδήγησε σε καταγγελίες για φοροδιαφυγή, υπεράκτιους λογαριασμούς και παράνομες χρηματοδοτήσεις της προεκλογικής εκστρατείας του Νικολά Σαρκοζί.

Ο Τιερί Κλιφά, που συνυπογράφει το σενάριο με τον Σεντρίκ Ανζέ και τον Ζακ Φιεσί, εξηγεί ότι δεν ήθελε να ξαναπεί μια ιστορία που είχε ήδη μετατραπεί σε σκάνδαλο των μέσων ενημέρωσης, αλλά να χτίσει μια μυθοπλαστική αφήγηση. Επέλεξε τον κωμικό τόνο ως τρόπο να κρατήσει απόσταση: «Δεν θέλαμε να προκαλέσουμε οίκτο για τα συναισθηματικά αδιέξοδα των υπερβολικά πλούσιων ανθρώπων. Περισσότερο μας ενδιέφερε να δείξουμε πώς το χρήμα διογκώνει τις εντάσεις μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.» Παράλληλα, θεώρησε απαραίτητο να συμπεριλάβει το παρελθόν αυτών των οικογενειών, τη συνεργασία με το καθεστώς του Βισί και μια μορφή καθημερινού, σχεδόν ασυνείδητου αντισημιτισμού.

Στο ύφος της ταινίας, ο Κλιφά και ο διευθυντής φωτογραφίας Ισάμ Αλαουιέ έθεσαν έναν κανόνα: τίποτα να μη δείχνει επιδεικτικό. Ο χαρακτήρας της Ιπέρ εμφανίζεται με περίπου εβδομήντα διαφορετικά σύνολα χωρίς ποτέ να επαναλαμβάνει την ίδια εμφάνιση, με το κοστούμι να λειτουργεί σαν πανοπλία και σαν μυστικός κώδικας. Ο σκηνοθέτης εντάσσει επίσης μαύρες οθόνες σε όλη τη διάρκεια, μια στιλιστική επιλογή που θυμίζει πως η ιστορία καταναλώθηκε από τα μέσα και παραμορφώθηκε από το βλέμμα της κοινής γνώμης. Το αποτέλεσμα είναι ένα σκοτεινά κωμικό πορτρέτο, μια γαλλική εκδοχή του «Succession», που θυμίζει ότι πίσω από κάθε αμύθητη περιουσία μπορεί να κρύβεται η απόλυτη μοναξιά.