Από τον αρχαιολογικό χώρο Ανακτορούπολης στην Καβάλα, τον αρχαιολογικό χώρο Καβειρίου στη Λήμνο και το Κάστρο Σκιάθου, μέχρι τις Μυκήνες, τη Μαντίνεια Αρκαδίας και το Φρούριο Καζάρμα Σητείας, η έκτη εβδομάδα εκδηλώσεων του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026» φέρνει δώδεκα πρωτότυπες παραγωγές, από τις 3 έως και τις 9 Αυγούστου.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει παραγωγές μουσικής, θεάτρου και χορού, εικαστικές δράσεις, καθώς και παραστάσεις για παιδιά και εφήβους. Όλες πατούν πάνω στη φετινή θεματική του θεσμού, που αντλείται από τον στίχο του Μενάνδρου στον «Δύσκολο», «Ως χαρίεν εστ’ ανθρωπος, αν ανθρωπος η», δηλαδή πόσο ωραίος και ώριμος είναι ο άνθρωπος όταν πραγματικά είναι άνθρωπος. Οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού, με υποχρεωτική προκράτηση θέσης.

Στις 4 και 5 Αυγούστου παρουσιάζονται τρεις παραγωγές. Στον αρχαιολογικό χώρο Καβειρίου της Λήμνου ανεβαίνει ο «Φιλοκτήτης» του Χάινερ Μύλλερ, σε μετάφραση και δραματουργία Ελένης Βαροπούλου και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη, με τον Σίμο Κακάλα, τον Θανάση Ακοκκαλίδη και τον Πύρρο Θεοφανόπουλο. Το έργο του 1965 είναι η πρώτη αναμέτρηση του σημαντικότερου Γερμανού δραματουργού του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα με την αρχαία δραματουργία. Βασισμένος στον Σοφοκλή αλλά ερμηνεύοντάς τον ελεύθερα, ο Μύλλερ στήνει έναν στοχασμό πάνω στη σχέση σώματος και πολιτικής: το σώμα του εγκαταλελειμμένου Φιλοκτήτη διεκδικείται από εκείνους που τον καταδίκασαν στη μαρτυρική παραμονή του στη Λήμνο και, καθώς δεν αναμένεται από μηχανής θεός, γίνεται χρήσιμο ως πτώμα αφού δεν μπορεί πια να φανεί χρήσιμο ζωντανό. Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο του 6ου Kournos Music Festival.

Την ίδια διήμερο, στον αρχαιολογικό χώρο Μυκηνών, παρουσιάζεται «Η διαθήκη του καθηγητή» του Δημήτρη Χατζή, σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Ασπασίας-Μαρίας Αλεξίου, με τη Ναζίκ Αϊδινιάν και την Ελίνα Ρίζου. Η παράσταση βασίζεται στο ομότιτλο διήγημα από τη συλλογή «Το τέλος της μικρής μας πόλης» και ξεκινά με τον θάνατο του καθηγητή Ραλλίδη, ενός ανθρώπου που ήθελε να εκτελεί υπεύθυνα τα καθήκοντά του. Δύο γυναίκες παρατηρούν κριτικά όσα ακολουθούν και τα καταγράφουν μέσα από ένα παιχνίδι υπόδυσης ρόλων, παρωδώντας τη μικροπρέπεια μιας επαρχιακής κοινωνίας όπου τα συμφέροντα, τα πάθη και η διαστρέβλωση των θεσμών κάνουν κουμάντο.

Στον αρχαιολογικό χώρο Μαντίνειας στην Αρκαδία ανεβαίνει, επίσης στις 4 και 5 Αυγούστου, η παράσταση χορού «Διάλειμμα θερινής νυκτός» σε χορογραφία Δημήτρη Μυτιληναίου, με πρωτότυπη μουσική της Rita Mosss και καλλιτεχνικό συνεργάτη τον Έκτορα Λυγίζο. Πέντε χορευτές και χορεύτριες, με τη συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου, ντραμς και φωνής, κινούνται σε μια σπονδυλωτή χορογραφία εμπνευσμένη από το «Όνειρο» του Φρέντερικ Άστον, το μουσικό έργο του Φέλιξ Μέντελσον και τη σαιξπηρική ιδέα της παράστασης μέσα στην παράσταση.

Στις 5 και 6 Αυγούστου, στην Αρχαία Έδεσσα και τον αρχαιολογικό χώρο Λόγγου, παρουσιάζεται η μουσική παράσταση «Πόλεμος και Ειρήνη;», σε μουσική σύνθεση και σύλληψη ιδέας της Ευαγγελίας Βελλή-Κοσμά και σκηνοθεσία Παύλου Μελικίδη. Μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, το 1914 και το 1939 τολμούν να ερωτευτούν, ενώ ο ήχος, φιλτραρισμένος μέσα από χαλάσματα και φόβο, αλλοιώνει σιωπές, ερωτόλογα και σφαίρες. Κακή η συγκυρία της ειρήνης για να γίνεις άνθρωπος, λέει η παράσταση, κακή και η συγκυρία του πολέμου για να παραμείνεις άνθρωπος.

Στις 6 και 7 Αυγούστου, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νεμέας, ανεβαίνει το «9:43 Μη ακριβές αντίγραφο», σε κείμενο και σκηνοθεσία Μάριας Φλωράτου, με τον Γιάννη Λεάκο, τον Κωνσταντίνο Πασσά και την ίδια επί σκηνής. Τρία πρόσωπα μπαίνουν στην αίθουσα ενός μουσείου, αναζητώντας ξεκούραση από την τιμητική εκδήλωση για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, και σύντομα ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν να δραπετεύσουν. Οι σκηνές λειτουργούν ως διαδοχικές δοκιμές νοηματοδότησης της ζωής και της ιστορικής συνέχειας, με τους χαρακτήρες να συνειδητοποιούν ότι το νόημα δεν προϋπάρχει, αλλά παράγεται από τον ίδιο τον άνθρωπο και παύει να υφίσταται χωρίς αυτόν.

Το ίδιο διήμερο, στο Φρούριο Καζάρμα Σητείας, παρουσιάζεται η μουσική παράσταση «Μέτρα εαυτόν και αν αντέχεις μάθε τον», με πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση του Στέλιου Πετράκη και σύλληψη ιδέας, σενάριο και σκηνοθεσία της Ελπίδας Σκούφαλου. Η παράσταση φέρνει σε ανοιχτό διάλογο τα αρχαία επιγράμματα με τις κρητικές μαντινάδες, δύο μορφές που μοιράζονται την ίδια φιλοσοφία: πύκνωση υψηλών νοημάτων σε ελάχιστους στίχους, με άξονα την ανθρώπινη ύπαρξη, τον έρωτα και τον θάνατο. Το πέρασμα από την κρητική λύρα σε άλλους ηχητικούς κόσμους γίνεται μεταφορά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Στις 7 και 8 Αυγούστου, στον αρχαιολογικό χώρο Ανακτορούπολης στην Καβάλα, η μουσική παράσταση «Οταν ανθρωπος η: Λόγιοι σκοποί της Κωνσταντινούπολης» αναδεικνύει τη λόγια μουσική της Πόλης από τον 15ο ως τον 19ο αιώνα ως ζωντανή έκφραση ενός πολυπολιτισμικού κόσμου, με μουσικούς όπως ο Χρήστος Τσιαμούλης στο ούτι και αφήγηση της Σοφίας Μανωλάκου. Στο Κάστρο Σκιάθου, τις ίδιες ημέρες, η Όλια Λαζαρίδου σκηνοθετεί και ερμηνεύει, μαζί με τη Σεμέλη Δημητρακοπούλου, την «Ακριβούλα μου»: δύο γυναίκες, η μία ώριμη και η άλλη πολύ νέα, φροντίζουν τη φλόγα κάποιων χειροποίητων φάρων και λένε ως το ξημέρωμα την ιστορία της εννιάχρονης Ακριβούλας, με την παρηγορητική μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη να στέκει από πάνω.

Στον προϊστορικό οικισμό Μύρινας Λήμνου, στις 7 και 8 Αυγούστου, παρουσιάζεται η μουσικοεικαστική δράση «Λωτοφάγοι ή Η ευθύνη», σε σύλληψη και καλλιτεχνική επιμέλεια του Kournos Music Festival, με μουσική σύνθεση της Λίνας Ζάχαρη και ερμηνεύτρια την Έλλη Πασπαλά. Σημείο αναφοράς παραμένει το εμβληματικό «Το νησί των Λωτοφάγων» του Στάμου Σέμση σε ποίηση Βασίλη Νικολαΐδη, που σφραγίστηκε από την ερμηνεία της Πασπαλά. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, η δράση ακολουθεί τις διαδρομές της συλλογικής μνήμης στο δικό μας νησί των λωτοφάγων, του βάρους και του χρέους.

Στις 9 και 10 Αυγούστου, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, η εικαστική περφόρμανς «Κάθοδος», σύμπραξη των ομάδων Counter-, fast filly και PHENO, προσκαλεί το κοινό σε μια συλλογική εμπειρία κατάβασης μέσα από αθέατα γεωλογικά στρώματα. Πρόκειται για ένα τελετουργικό απομάθησης, μια ακολουθία αναπάντεχων συναντήσεων με το έδαφος, την υλικότητα και τις μη ανθρώπινες μορφές ζωής, που θέτει το ερώτημα τι θα σήμαινε η φροντίδα για τον πλανήτη αν προϋπέθετε ριζικά νέους τρόπους ακρόασης και συνύπαρξης.

Το ίδιο διήμερο, στον Πύργο Μπαζαίου της Νάξου, η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου στο πιάνο και ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος στην ερμηνεία συναντιούνται στο «Παίζω άρα υπάρχω», όπου το δεξιοτεχνικό παίξιμο συνδιαλέγεται με το θεατρικό παιχνίδι, από τον Μπαχ και τον Μότσαρτ ως τον Φίλιπ Γκλας και τους Beatles. Στο Μουσείο Ζακύνθου, τέλος, η ομάδα Contratiempo ζωντανεύει την παράσταση για παιδιά και εφήβους «Ένας άνθρωπος από μέταλλο», σε κείμενο Νίκου Αντωνίου και σκηνοθεσία Γιώργου Αντωνόπουλου: ο Μάρκος ταξιδεύει τα βράδια με τη σχολική του τσάντα, συναντά δύο μεταλλικά πλάσματα και μαζί τους ψάχνει αν είναι η εμφάνιση που καθορίζει το ανθρώπινο είδος ή κάτι άλλο, όπως η φροντίδα, η αλληλοβοήθεια και η δικαιοσύνη.

Οι προκρατήσεις για τις εκδηλώσεις του Αυγούστου γίνονται μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του θεσμού, allofgreeceoneculture.gr.